Waar ik van in de flow raak?
Ik ervaar het vaakst flow in creatieve omstandigheden, tijdens activiteiten waarin ik nadenk, maar niet mijn hoofd hoef te breken.
Ik kan creatieve momenten benoemen waarin ik werkstukken, formats, cadeaus en dergelijke in elkaar heb geknutseld, maar wil hier toch een ander flowmoment beschrijven.
Ik geef het ruiterlijk toe; van origine ben ik een paardenmeisje…jawel. Ik ben opgegroeid op een boerderij en naast het agrarisch bedrijf van mijn vader hielden we ook paarden. Dagelijks was ik op stal te vinden om te rijden en de paarden te verzorgen. Bijna elk weekend gingen we op concours om wedstrijden dressuur en springen te rijden. Het springen ging geweldig, maar op het gebied van dressuur waren mijn paard en ik helaas echter niet bijzonder succesvol.
Menig traan heb ik hier als pubermeisje om gelaten. Maar het was wekelijks gezellig en ondanks dat ik geen talentvolle dressuurruiter bleek en mijn paard nou ook niet bepaald warm liep om de rondjes door de dressuurring te hobbelen, hielden we vol.
Hobbelen, inderdaad, klinkt weinig elegant, maar daar kwam het helaas zo’n beetje op neer; het beest was ook niet bepaald in de flow.
Op een dag vroegen drie clubgenoten me om samen te gaan trainen voor een andere tak van de paardensport: viertal kür op muziek. Enigszins te vergelijken met synchroonzwemmen, kort door de bocht uitgelegd. Waarom? Geen idee. Vast eerder omdat mijn paard en ik goed in het plaatje pasten qua maat dan vanwege onze uitblinkende dressuurcapaciteiten.
We lieten een kür en een proef schrijven en startten met trainen. Wat er toen gebeurde was verbazingwekkend. In een viertal is het de bedoeling dat paarden en ruiters regelmatig vlak achter elkaar of zijdelings ‘beugel-aan-beugel’ naast elkaar rijden. Door die oefeningen en bovendien door de luid schellende en up-tempo muziek, gedroeg mijn paard zich plotseling als een jonge hengst. Hij had er zin in, overdreef lekker en maakte er een showtje van.
Al snel gingen we deelnemen aan wedstrijden.
Een kür op muziek rijden voor een publiek bleek voor mij een heerlijke flowervaring.
Bij het betreden van de ring had ik een duidelijk doel voor ogen: de proef zo vloeiend en technisch zo goed mogelijk rijden.
Dit was voor mij best een uitdaging aangezien ik hiervoor mijn paard, weer in zijn rol als jonge hengst, onder controle moest zien te houden. Dit was af en toe lastig; hij liet zich heerlijk meeslepen en ik moest dus alles op alles zetten om hem rustig te houden. Hierover had enkel ikzelf controle.
Ik haalde tijdens het rijden feedback uit het voortdurend kijken naar de andere ruiters en naar de afstanden tussen hen en mij die precies gelijk dienen te zijn, hiervoor is voortdurend schakelen in tempo een must.
Om al deze handelingen uit te voeren, was ik in een diepe concentratie, me niet meer bewust van de omgeving buiten de ring en ging ik totaal op in het rijden van de kür. Voor mijn gevoel gingen er maar een paar tellen voorbij voordat we alle vier (of liever gezegd alle acht) naast elkaar stonden om af te groeten naar de jury. Elke wedstrijd herhaalde dit tafereel zich. De energie van mijn paard, de flowmomenten in de ring en de samenwerking met de anderen maken het ‘viertal kur op muziek’ voor mij de meest bijzondere herinnering aan mijn ‘paardencarrière’.
